BLOG: Hoe goed zijn we eigenlijk?

Het was nieuws dat me koude rillingen bezorgde: de eenzame dood van de jonge Jordy in zijn tentje op de Gentse Blaarmeersen, een plek waar mensen naartoe gaan om er van de zon en het water te genieten. ‘Hoe is dat mogelijk?’, vroeg ik me af. Het antwoord was simpel en keihard: Jordy paste niet binnen het bestaande opvangsysteem. Te braaf om te worden opgesloten in de gevangenis, te gezond om in de psychiatrie te worden geplaatst.

Ik heb me de afgelopen dagen afgevraagd wat er in zijn hoofd en hart moet zijn omgegaan toen hij zijn einde voelde naderen, verlaten door alles en iedereen. Was er dan niemand die hij kon contacteren, vroeg ik me af. Een familielid, een vriend, een kennis, wie dan ook bij wie hij terecht kon? Het antwoord is allicht nee. En dat deed me dan weer beseffen hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen dat ik wél beschik over een uitgebreid opvangnet in tijden dat het even wat minder zou gaan.

Ik had het er met een vriend over en die reageerde er erg cynisch op. “De mens is nu eenmaal niet goed, dus laat hij iemand die hij niet kent gewoon stikken”, was zijn koele uitspraak. Ik was geschokt door die woorden omdat ik een van die mensen ben die wél gelooft dat we het verschil kunnen maken. En ik werd gesteund in mijn optimisme door wat er niet veel later gebeurde. Een fijn koppel uit Steenokkerzeel besloot om een crowdfunding te organiseren voor de uitvaart van Jordy, zodat het geen anonieme crematie zou worden. Gevolg: na drie dagen stond er al bijna 7000 euro op de teller.

Dat vind ik een hartverwarmend gegeven. Het feit dat mensen in barre tijden geld willen geven voor een jongen die ze nooit gekend hebben, doet me enorm veel plezier. En het bewijst het grote ongelijk van mijn vriend: ik geloof dat heel veel mensen het hart hebben waar ik het graag zie: op de juiste plaats.

 

Lees hier de vorige blogs van Michael:

Lekker sekistisch 

Lang leve de wegwerpcultuur

Michael De Moor
Michaël De Moor

Mode- en human interestjournalist Michaël De Moor houdt van Bob Dylan, Martin Margiela en chocolade en droomt ervan ooit eigenaar te worden van een bull terrier. Elke week geeft hij zijn eigenzinnige kijk op een emotie uit de actualiteit.

DELEN