BLOG – Lang leve de wegwerpcultuur?

PIC FROM KARTENT/MERCURY PRESS (PICTURED: A waterproof tent made from cardboard called KarTent)Soggy Brit revellers could be spending this summers music festivals in CARDBOARD tents - which inventors claim are completely waterproof. The KarTent - which is made from 100% cardboard and sleeps two people - will be available to stay in at festivals across the UK this summer including Glastonbury and Creamfields. Inventors came up with the idea for the environmentally-friendly structure after discovering one in four festival-goers leaves their trashed tent behind - causing huge amounts of non-recyclable waste. SEE MERCURY COPY Reporters / Caters *** Local Caption *** PIC FROM KARTENT/MERCURY PRESS (PICTURED: A waterproof tent made from cardboard called KarTent)Soggy Brit revellers could be spending this summers music festivals in CARDBOARD tents - which inventors claim are completely waterproof. The KarTent - which is

Geen idee of u de voorbije week naar Pukkelpop bent geweest, maar de heisa rond de camping is u ongetwijfeld niet ontgaan. En dan heb ik het niet over teveel nachtlawaai dat de buren uit hun slaap hield. Nee, ik heb het over het fenomeen van het zogenaamde festivalstorten.

 

De muziekfans laten na een paar dagen kamperen al hun afval vrolijk achter op het kampeerterrein. En niet alleen blikjes bier en familiezakken chips worden er gestort: er zijn hele tenten en plonsbadjes in perfecte staat achtergelaten.

Ik ben nu eenmaal opgevoed met het simpele adagio dat je zorg moet dragen voor je spullen

Eerlijk: ik begrijp dat niet. Ik ben nu eenmaal opgevoed met het simpele adagio dat je zorg moet dragen voor je spullen. Zo herinner ik me nog heel goed de zogenaamde sneeuwklassen waarop ik in het zesde leerjaar meeging. Op een dag in het sneeuwwite Maloja ontdekte ik dat een van mijn pantoffels zoek was. Dat was een mini-drama. Niet omdat ik bang was dat mijn ouders boos zouden reageren toen ze van het verlies hoorden, maar omdat ik mezelf verantwoordelijk achtte en dat maar moeilijk kon verdragen.

En daarmee is het grote woord eruit: verantwoordelijkheid. Op het gevaar af als mijn eigen opa te klinken: ik heb zo’n beetje het gevoel dat de jongeren van 2016 – of toch sommigen ervan, want ik wil echt niet veralgemenen – ook hun verantwoordelijkheidsgevoel op het kampeerterrein hebben achtergelaten. Heeft het met opvoeding te maken, zoals milieu-activist Steven Vromman in De Morgen opperde? Allicht wel, maar er is meer aan de hand. De huidige generatie jongeren is opgegroeid met wat ik het instant gratification-syndroom noem. Ze krijgen meteen wat ze willen, met dank aan Facebook, online shopping (ik wil het, ik klik erop, ik heb het), Snapchat en noem maar op. En dus is die goedkope tent voor het volgende festival maar een paar muisklikken weg. Waarom zou je dan nog de moeite nemen om dat goedkope ding af te breken?

Ik word triest van dat doorgedreven consumentisme. Omdat het ons niet alleen met een gigantische afvalberg opzadelt, maar omdat zo ook het respect voor de dingen an sich verdwijnt. Ik was – en ben nog steeds – blij met de dingen die ik bezit, die zou ik echt niet willen achterlaten op een camping, hoe weinig sommige ook gekost hebben. Ik hoop dan ook dat er een ommeslag gebeurt bij de jonge garde zodat ze dat gevoel ook mogen ervaren. Want enkel zo kunnen we verhinderen dat onze fijne planeet bedolven wordt onder de spullen die eigenlijk netjes opgeborgen in de garage zouden moeten staan.

 

Michael De Moor
Michaël De Moor

Mode- en human interestjournalist Michaël De Moor houdt van Bob Dylan, Martin Margiela en chocolade en droomt ervan ooit eigenaar te worden van een bull terrier. Elke week geeft hij zijn eigenzinnige kijk op een emotie uit de actualiteit.

DELEN