Tekenen was makkelijker dan praten

“In mijn achterhoofd was die operatie de optie die ik zou kiezen als ik alles had geprobeerd en tot het uiterste was gegaan. Er was niks makkelijks aan de beslissing om mijn maag te laten verkleinen. Maar kilo’s bleven eraan vliegen, en ik kon niet eens meer bevatten hoeveel ik zou moeten afvallen om tot een aanvaardbaar gewicht te komen. Mijn lichaam ging steeds ongemakkelijker aanvoelen, en die ongemakkelijkheid straalde ik ook uit. Ik werd ook steeds banger om diabetes of andere gezondheidsproblemen te krijgen. Nadat ik me had geïnformeerd en de knoop had doorgehakt, heb ik mijn omgeving verteld dat ik een maagverkleining zou laten uitvoeren. De meeste mensen reageerden heel positief.
Omdat het de mensen waren die dicht bij me stonden en wisten hoe lang ik al aan het proberen was om af te vallen, waren ze snel mee met mijn keuze. Alleen mijn vader had het moeilijk. Dat zie je ook in de strip: uit angst voor een worstcasescenario stond hij niet meteen achter mijn beslissing. Dat was niet makkelijk, maar tegelijk snap ik wel dat
hij bang was dat er iets mis zou gaan. Toen ik in het ziekenhuis lag, dacht ik al in beelden voor mijn strip. Ik had beslist dat ik van mijn verhaal mijn masterproef wilde maken op school, omdat ik toen een opleiding tot striptekenaar volgde. Ik zag het als een unieke
kans om mijn verhaal te delen. Hoe mijn ziekenhuiskamer eruitzag, hoe ik me voelde, waar ik mee worstelde, ik heb het allemaal geregistreerd. Volgens mij ligt de kracht van het verhaal daar: dat ik het op het moment dat ik het meemaakte vastlegde, maakt het verhaal heel eerlijk en rauw. Tegelijk zit er ook best wat humor in. Dat was ook de
bedoeling, al heb ik het nog altijd makkelijker om erover te tekenen dan om erover te praten.”

Ik werd goed begeleid door een team psychologen in het ziekenhuis, maar dat wil niet zeggen dat ik een enorm zelfverzekerde vrouw ben geworden. Wat anderen van mij vinden, blijft erg belangrijk.

“Gelukkig is mijn operatie voorspoedig verlopen. Ik had geen complicaties, en kan ook nu alles verdragen wat ik wil eten, zij het in kleinere porties. Sinds ik ben afgevallen, durf ik mezelf gelukkiger te noemen. Ik merk dat ik fysiek en mentaal meer durf, en sterker in mijn schoenen sta. Ik heb meer veerkracht, en ook veel meer energie. Dat is fijn. Tegelijk ben ik nog altijd dezelfde Phaedra als voor de operatie. Ik werd goed begeleid door een team psychologen in het ziekenhuis, maar dat wil niet zeggen dat ik een enorm zelfverzekerde vrouw ben geworden. Wat anderen van mij vinden, blijft erg belangrijk. Gelukkig kreeg ik steun van enkele goede vrienden, onder wie Siggy. Zij kende me al toen ik nog niet was geopereerd, en is altijd positief over mij. Ze neemt me op sleeptouw, waardoor mijn zelfvertrouwen vanzelf een boost krijgt. Daar ben ik haar heel dankbaar voor. De complimenten die mensen me gaven telkens als ik weer wat was afgevallen,

Lees verder op de volgende pagina

1 2 3 4
bekijk op één pagina

Meer straffe getuigenissen:

Tekst: Kelly Deriemaeker – Foto: Liesbet Peremans