waren heel belangrijk. Of het bemoedigende briefje dat mijn jongere zus me meegaf naar het ziekenhuis. Zij is slank, maar weet als geen ander wat een strijd je kunt voeren met eten. Ook mijn vader steunt me ondertussen en is blij dat ik me beter voel. Het helpt ook dat mensen nu anders met mij omgaan. Tegelijk vind ik het ook spijtig, dat ze dat nu pas doen, omdat ik slanker ben geworden. Leven met minder vooroordelen blijft een verademing. Vooroordelen als dat dikke mensen per definitie lui zijn, of zich slecht verzorgen. Tegelijk zijn er nog altijd mensen die vinden dat ik te zwaar ben. Het liefst zou ik nog wat afvallen, maar mocht dat niet lukken, dan voelt dat minder onoverkomelijk
dan toen ik op mijn zwaarste was. Als kind was ik een echte waterrat, maar hoe zwaarder ik werd, hoe bewuster ik me werd van mijn lichaam, waardoor ik me al heel lang niet meer in een zwempak heb durven te vertonen. Ik hoop dat dat terugkomt, want iets opgeven wat je graag doet, omdat je je te bewust bent van hoe je eruitziet, dat is erg jammer.”

Ik ben een grote voorstander van body positivity, van jezelf graag leren zien. Mijn respect voor mensen die zwaar zijn en positief in het leven staan, is groot, maar ík kon geen vrede nemen met de impact die mijn gewicht had op mijn lichaam en mijn gezondheid.

De viscieuze cirkel doorbroken

“Ondertussen ligt de operatie tweeënhalf jaar achter mij. Het heeft tijd gevergd om mezelf te zien zoals ik ben. Mijn hoofd wilde niet altijd mee, ik voelde me vaak dikker dan ik was.
Op de dag van de operatie was het mijn droom om doorsnee te zijn. Vandaar ook de titel van mijn strip, die zowel verwijst naar de doorsnee van mijn maag als naar die gedachte. Ik wilde een lichaam dat doorsnee was, omdat dat me het gezondste en makkelijkste
leek. Daar ben ik het nog altijd mee eens. Ondertussen besef ik wel dat ik geen doorsneepersoonlijkheid wil. De strip heeft me geholpen om mijn operatie en alles ervoor te verwerken. Ik heb er drie jaar met hart en ziel aan gewerkt. Niet omdat het mijn grote
droom was om ooit een strip over een maagverkleining te maken, want ik ben altijd blijven hopen dat ik die laatste optie niet zou moeten inroepen. Maar nu ben ik blij dat ik de kans heb gekregen, en dat verhaal, dat bleef maar terugkeren in mijn hoofd. Ik hoop dat ook mensen die niet worstelen met overgewicht de strip zullen lezen. Misschien omdat ze dan beter zullen begrijpen dat het niet altijd zo simpel is als ‘gewoon wat gezonder eten en meer bewegen, en dan volgt al de rest wel’. Ik ben een grote voorstander van body positivity, van jezelf graag leren zien. Mijn respect voor mensen die zwaar zijn en positief in het leven staan, is groot, maar ík kon geen vrede nemen met de impact die mijn gewicht had op mijn lichaam en mijn gezondheid. Of dik zijn me ook iets positiefs heeft gebracht? Ik vind van niet. Ik heb me er vaak erg eenzaam door gevoeld. Gevoeld hoeveel afkeer er bestaat tegenover dikke mensen. Doordat mensen die dikker zijn die afkeer zo vaak voelen, gaan ze zich vaak nog slechter voelen, en eenzamer. En wie zich slecht voelt en zich troost met eten, die wordt nog zwaarder. Die vicieuze cirkel van eenzaam zijn, je slecht voelen, eten omdat je je slecht voelt en je daardoor nog slechter en eenzamer
voelen, die ken ik maar al te goed. Ik heb nog altijd soms de neiging om op zulke momenten naar eten te grijpen, al maak ik nu meestal wel gezondere keuzes. Het is nu ook gemakkelijker om weer bij te sturen.”

Poseren in broekspijp? Nee, bedankt!

“Met mijn verhaal wil ik tonen dat er niet zoiets is als een metamorfose waarbij alles plots perfect is. Dat het een proces is, waarbij je je de ene dag heel goed voelt en de volgende

Lees verder op de volgende pagina

1 2 3 4
bekijk op één pagina

Meer straffe getuigenissen:

Tekst: Kelly Deriemaeker – Foto: Liesbet Peremans