Het weekend daarna ben ik wel teruggegaan. Ik heb toen Marion Cotillard ontmoet, een actrice die ik enorm bewonder. Van de zenuwen kon ik niet op mijn woorden komen. Het is zo surrealistisch dat ik samen met haar op een festival stond, zij is zo goed, zo getalenteerd… De rol heeft veel van me gevergd. Zeker fysiek. Als danser ben je sowieso veel bezig met je lichaam. Je moet je eigen lichaam mooi vinden, want je ziet het elke dag in de spiegel. Je werkt als danser steeds naar een ideaalbeeld toe. Tijdens de opnames ben ik zo ver gegaan dat ik mezelf op den duur ook als meisje zag. Zelfs mentaal. De switch was nog moeilijk te maken. Ik had het lastig om weer jongen te worden, maar mijn vrienden hebben me daar goed bij geholpen. Voor hen was ik niet veranderd, dus zij behandelden me zoals ze daarvoor altijd hadden gedaan.

Ik ben zo ver gegaan dat ik me echt een meisje voelde. Het was moeilijk om weer jongen te worden.

Sinds ik de prijs kreeg in Cannes, zijn er al enkele nieuwe aanbiedingen geweest, maar niets wat ik de moeite waard vind om zo veel tijd in te steken dat ik mijn dansen moet opgeven, al is het maar tijdelijk. Enkel als er een project voorbijkomt met een interessant personage, wil ik het overwegen. Een film die mensen móéten zien, met een regisseur die iets te vertellen heeft. De kans zit erin dat een tweede film eindigt in een teleurstelling, zeker als je eerste zo succesvol was. Maar gelukkig kan ik daar goed mee om. Dat moet wel in de danswereld, de docenten zijn heel hard voor ons. Ik vind dat prima, hoor. Anders denk je misschien dat je goed bezig bent, terwijl het eigenlijk niet zo is. En dat is toch maar tijdverlies.”

1 2
bekijk op één pagina

Meer straffe getuigenissen:

FOTO: © MENUET