De biecht van mijn moeder kwam hard aan. Ik had mij altijd zo thuis gevoeld bij Willem, nooit aan onze bloedband getwijfeld. Ik dacht altijd dat ik zo veel van hem in mezelf herkende. Dat was dus maar een illusie geweest. Ik voelde me bedrogen en ben volledig van de kaart weggelopen. Voor het eerst sinds mijn puberteit sloeg ik weer met deuren. In de auto kwamen de tranen. Ik heb geen broers of zussen, mijn moeder en ik hadden alleen elkaar nog. Ons contact was niet altijd even gemakkelijk en ik had gehoopt dat het verdriet om Willem ons dichter bij elkaar zou brengen. Nu maakte ze alles kapot. Mijn verleden, mijn herinneringen. En de troostende gedachte dat hij in mij toch verder leefde. Snikkend kwam ik thuis bij mijn vriend. Hij nam me in zijn armen en ik huilde zo lang dat ik er migraine van kreeg.

Mijn moeder gaf achteraf toe dat haar timing niet ideaal was, maar dat het juist Willem was geweest die erop had aangedrongen dat ze mij heel snel de waarheid zou vertellen. Hij wist dat die bekentenis me veel pijn zou doen, maar hij wist ook – hij kende me door en door – dat het me uiteindelijk een boost zou geven. Nieuwe levenslust, nieuwsgierigheid om uit te zoeken hoe het precies zat en – wie weet? – op zoek te gaan naar Paul. Dat vind ik achteraf bekeken heel bijzonder. Wie gunt er nu, als hij zelf doodgaat, veel te jong en na een kansloos gevecht, zijn dochter de mogelijkheid om een andere vaderfiguur te zoeken? Dat kon alleen iemand als Willem doen.

Sterker dan een bloedband

In eerste instantie dacht ik er niet aan om contact op te nemen met Paul. Ik was alleen maar boos, een paar weken lang heb ik mijn moeder niet willen zien. Ik vond het onbegrijpelijk dat ze zoiets ingrijpends voor mij verborgen had gehouden, terwijl het grootste deel van mijn familie er wél van wist, maar ook had gezwegen. Toch vonden we elkaar weer, het verdriet om Willem konden we tenslotte alleen maar met elkaar delen. Samen bekeken we foto’s, haalden herinneringen op en lachten we door onze tranen heen om de grappen die hij vroeger altijd maakte. Zij bleef maar zeggen dat Willem mij voor honderd procent als zijn eigen dochter had gezien en dat hij zo blij met me was. Ze vertelde me nog dat Willem onvruchtbaar was, daardoor waren er geen andere kinderen meer gekomen. ‘Gelukkig hebben we Wendy’, had hij meteen gezegd, toen hij de uitslag van het vruchtbaarheidsonderzoek hoorde.

Lees verder op de volgende pagina

1 2 3 4 5
bekijk op één pagina

Wil je nog meer getuigenissen lezen? Lees dan hier alles over Gwen die haar ex op heterdaad betrapte en ontdek het verhaal van Filip die blij is omdat hij (bijna) niets lust.

Openingsbeeld: stockbeeld.

Lees ook:

Is dit de meest racistische commercial ooit?

Een kijk in de woning van de Obama’s na het witte huis