Voor sommigen kan het niet vroeg genoeg beginnen: fonkelende lichtjes, de juiste kerstdecoratie kiezen en gezellig samen zijn met familie. Niet voor Silke, zij heeft een grondige hekel aan Kerstmis. “Ik heb er geen bijzondere herinneringen aan en ik voel niet de behoefte om die nog te maken”.

“Sinds vorig jaar vier ik Kerstmis niet meer. Als mensen me uitnodigen voor een feestje, bedank ik vriendelijk en leg ik uit waarom ik er bewust voor kies. Als kind vierden we Kerstmis nochtans wel. Mijn ouders voorzagen een cadeautjes onder de boom en we aten samen. Het was gezellig, maar niet meer dan dat. Mijn ouders vierden Kerstmis niet bij hun families, dus het bleef ook bij dat ene etentje met mijn ouders. Op school hoorde ik de wildste verhalen van klasgenootjes, maar zelfs dan voelde ik helemaal geen jaloezie, ik begreep niet waarom iedereen er zo enthousiast over was.

“Het hele jaar door gaat het over milieubewustzijn en dierenwelzijn. Maar met Kerstmis kopen we plastic bomen met dito versiering, schuiven we aan tafel voor foie gras en verbruiken we tonnen elektriciteit om lichtjes te laten branden. Al die voornemens lijken bedolven onder een berg nutteloze pakjes”

Later, na de scheiding van mijn ouders, waren er wel twee feesten. Zowel mijn moeder en vader deden hun best om er met hun nieuwe gezin iets moois van te maken: een weelderige boom, lekker eten en cadeautjes… Tijd noch kosten werden gespaard. Toch deed het me bijzonder weinig. Ik deed wel mee hoor: hielp waar nodig met kerstdecoratie, at mee aan tafel en kocht een cadeautje voor degene wiens naam op mijn kaartje prijkte. Maar ik voelde niet dat bijzondere gevoel dat mijn plusbroers- en zussen wel leken te voelen.

“Ik neem een warm bad, ik lees een goed boek of kijk een goede film. En dat is voor mij écht genieten”

Toen ik mijn vriend zes jaar geleden leerde kennen, kwamen er opeens veel kerstfeesten bij. Het voelde aan als een verplichting: een planning maken, families afschuimen, lekker gezellig doen en cadeaus kopen voor mensen die je amper kent. Maar ik zie mijn vriend graag, dus deed het voor hem. Dat veranderde twee jaar geleden. Er ontstond een ruzie tussen een zatte nonkel en een bemoeizieke tante die over politiek begonnen. Terwijl een discussie ontstond vroeg ik mij in stilte af wat ik daar in hemelsnaam te doen zat. Zo gezellig kon niemand dit toch vinden?

Ik besprak later die avond met mijn vriend dat ik echt weinig voelde voor Kerstmis en dat ik eigenlijk geen zin meer had in die feestjes. Hij vond het jammer, maar hij accepteert mijn keuze. Sindsdien doe ik niet meer aan Kerstmis. Op Kerstavond eet ik gezellig iets met mijn vriend en we kijken een serie, net zoals op een andere doordeweekse dag. Op kerstdag gaat hij wel naar zijn familie, maar ik blijf lekker thuis en lees een boek. Natuurlijk krijg ik weleens commentaar van familie of vrienden die het niet begrijpen. Maar ik leg die kritiek naast me neer.

Ergens vind ik het zelfs een beetje hypocriet. Het hele jaar door gaat het over milieubewustzijn en dierenwelzijn. Maar met Kerstmis kopen we plastic bomen met dito versiering, schuiven we aan tafel voor foie gras en verbruiken we tonnen elektriciteit om lichtjes te laten branden. Al die voornemens lijken opeens bedolven onder de hopen nutteloze pakjes. Begrijp me niet verkeerd: ik accepteer ieders keuze en gun het iedereen oprecht: die vrolijkheid en het enthousiasme. Maar zelf vul ik mijn verlofdag liever in hoe ik dat zelf wil.

En dat doe ik dus: ik neem een warm bad, ik lees een goed of kijk een goede film. En dat is voor mij écht genieten, er is écht niets zieligs of eenzaams aan. En ik moet toegeven dat er voor mij zelfs een voordeel is aan Kerst: na de feestdagen schuim ik steevast de tweedehandswebsites af, want dan zijn er heel wat leuke spullen te vinden voor een prikje. Allemaal cadeautjes die kerst-enthousiastelingen toch liever niet hadden gekregen. Is er toch nog een voordeel aan die pakjesgekte (lacht).”

Meer getuigenissen van lezeressen: