En alweer wordt er een kindje gemaakt. Ik denk dat Martha nu hetzelfde verdriet voelt als ik, maar blij ben ik daar niet om. De breuk heeft me abnormaal veel pijn gedaan. Dat besefte ik op het moment zelf al: hoe kan ik me zo vernietigd en verscheurd voelen omdat een man me verlaat? Dat is toch geen ongeneeslijke ziekte, het is toch niet alsof je kind sterft? En toch was die pijn immens. Ik kon dat niet begrijpen. Ik heb lang gerouwd, veel aan zelfonderzoek gedaan en mijn leven terug opgebouwd. Ik verwelkom al zijn kinderen in de familie, het zijn tenslotte de halfzusjes van mijn zoons, en ik vang zijn nieuwe vrouw op als ze het niet meer aankan. Er zijn andere mannen in mijn leven geweest, er is nu een jonger iemand. Maar ik vraag me serieus af of ik eigenlijk nog een relatie nodig heb om gelukkig te zijn.

Ontdek ook de straffe getuigenis van Ann die moeder werd op haar 40ste. 

1 2 3 4
bekijk op één pagina

Meer artikels over relaties: