‘Nu wacht ik op die speciale nacht als vrouw. Mannen bieden zich aan, maar ik wacht op degene die het verdient’

De aanvaarding kwam gelukkig heel snel. Ik liet hen mijn plan zien: ondertussen had ik alle informatie, wist ik waar ik wilde geopereerd worden en door wie en hoe alles zou moeten gaan. ‘Oké’, zei mijn moeder. ‘Dan doen we dat’. Maar toen begon het wachten pas écht. Eerst waren er de gesprekken. Ik praatte met psychologen die letterlijk alles over mij wilden weten. Ik begrijp dat natuurlijk wel, ze wilden een foute keuze uitsluiten, maar ik hád al nagedacht en wist het zeker, dus voor mij kon het eigenlijk niet snel genoeg gaan.

Lange wachtrij

Na die gesprekken volgde de ‘reallife test’, een jaar waarin ik geen operaties of hormoonbehandelingen mocht ondergaan, maar waarin ik wel al opgemaakt en gekleed als vrouw door het leven ging. Ik kan je vertellen: toen heb ik geleerd wat geduld is. Het liefst van al wilde ik een tijdmachine die me zou transporteren naar het einde van het proces. Iedereen zag dat ik nog een mannenlichaam had, maar ik ging al door het leven als vrouw. Ik moest leren omgaan met roddels en gemene opmerkingen. Na dat jaar beslisten psychiaters of ik geschikt was voor mijn transgenderoperatie. Pas toen zij groen licht gaven, konden de behandelingen starten, ik kan je niet vertellen hoe opgelucht ik was toen ik eindelijk dat papier in handen had. Mijn droom werd werkelijkheid: ik kon Soffia worden.

Lees verder op de volgende pagina

1 2 3
bekijk op één pagina

 

Meer straffe getuigenissen:

DOOR: GOELE TIELENS. FOTO’S: LIESBET PEREMANS