Niet weglopen, maar verwerken

Tot hij ziek werd. Nu drie jaar geleden. Hij belde minder en als we elkaar zagen, was hij vaak moe. Ik dacht dat het tijd werd om stilaan een punt te zetten achter zijn veeleisende job. Maar hij werd zieker en zieker. Op zeker moment kon hij de deur niet meer uit. Zijn vrouw zorgde voor hem. Ik hoorde hem nauwelijks meer. Het was een heel zware periode. Na al die jaren was hij een constante factor in mijn leven geworden, al had ik dat nooit beseft. Pas toen hij niet meer kon langskomen, voelde ik het gemis. En dat kwam keihard aan. Een jaar later was hij dood. De kanker had gewonnen. Ik wist me geen raad. Moest ik naar de begrafenis? Kon ik dat wel maken? Niemand van zijn familie kende mij, niemand wist van onze relatie, op een paar goeie vrienden na. Ik ben thuisgebleven en heb urenlang gehuild, alleen in mijn bed. De dagen en weken daarna waren gitzwart. Ik, die altijd zo goed alleen kon zijn, een oplossing vond voor alles, de wereld rondreisde… Er was niets van over, ik was een hoopje ellende. Ik rouwde, maar kon het bijna aan niemand kwijt.

‘Voortaan wil ik mijn leven delen met een man. Niet alleen de hoogtepunten, ook samen door verdriet kunnen gaan’

De eenzaamheid was afschuwelijk, ik zal nooit vergeten hoe diep ik toen zat. Het enige wat hielp, was werken. Dan kon ik mijn gedachten verzetten, er even afstand van nemen. Na een paar weken heb ik het geregeld dat ik een periode in het buitenland kon werken. In het begin lukte dat aardig, maar algauw kwam ik mezelf opnieuw tegen. Ik ben terug naar huis gegaan en besloot niet meer weg te lopen van mijn verdriet. Verwerken kost nu eenmaal tijd. Maandenlang heb ik gerouwd, gehuild, alleen in mijn huis. Ik kon het alleen bij twee goeie vriendinnen kwijt. Inmiddels zijn we een paar jaar verder en gaat het beter. Ik heb een nieuwe man leren kennen. Iemand die geen andere relatie heeft. Een minnaar wil ik niet meer. Ik wil voor 100 procent met iemand samen zijn, nooit meer halfhalf. Kennelijk heb ik dat pas echt gevoeld toen Stef overleed. Ik wil mijn leven delen met een man. Niet meer alleen samen hoogtepunten meemaken maar ook samen door verdriet kunnen gaan, eenzaamheid kunnen delen, en angst. Zoals ieder normaal mens die heeft.

1 2
bekijk op één pagina

Lees nog meer sterke verhalen:

Tekst: Joanie De Rijke