Geen slecht lot, maar een geschenk!

De toekomst zou Denise gelijk geven. “Vandaag doet Elle-Jouly het beter dan we ooit durfden te dromen. Ze kan stappen en gaat naar school, maar de eerste drie jaren waren hard. Emotioneel en financieel. Zonder inkomen. Zonder tussenkomst van het ziekenfonds. Omdat de ziekte zo zeldzaam is. In heel België lijden er naar schatting een honderdtal mensen aan EB. Gelukkig kon ik rekenen op de steun van mijn familie. Ze sloten Elle-Jouly in hun hart, maar voor hen bleef haar ziekte een slecht lot uit de loterij, terwijl ik het steeds meer als een geschenk zag. Misschien was mijn familie te verwend geweest en kwam Elle-Jouly op ons pad om op een andere manier in het leven te staan. Om te leren gelukkig te zijn met wat is. Vroeger was ik het gewend om altijd mijn zin te krijgen. Geld was nooit een probleem. Ik reisde de wereld af en genoot met volle teugen van mijn vrijheid. Daarom had ik ook niet meteen een kinderwens.”

Elle-Jouly was een verrassing die het lot me in de schoot wierp.

“Tot op de dag van de bevalling twijfelde ik aan mijn moederinstinct. Zou ik wel van mijn baby houden? Als ik er nu op terugkijk, is het absurd dat ik ooit geworsteld heb met die vraag: vanaf de eerste minuut dat ik haar vasthield, ontwaakte in mij een oerinstinct. Ik zou mijn leven opofferen voor haar en voor buitenstaanders lijkt het misschien wel dat ik dat ook gedaan heb. De eerste twee jaar heb ik hoogstens drie dagen zonder haar doorgebracht. Nu gaat ze al weleens een nachtje bij haar meter of oma logeren. Maar zij zijn de enigen aan wie ik haar verzorging kan toevertrouwen.”

Lees verder op de volgende pagina

1 2 3 4 5 6 7
bekijk op één pagina

Ontdek ook andere straffe getuigenissen:

Door Pascale Baelden.