Wonderen bestaan dus. Ik boekte een weekje all-inclusive in Turkije. De combinatie van chloorwater in het zwembad en de zon op haar huid zorgde ervoor dat de blaren in een recordtempo uitdroogden. Niet lang daarna kocht mijn grootmoeder speciaal voor Elle-Jouly een vakantiehuisje in Spanje en nu vliegen we minstens vier keer per jaar naar ginder. De kans dat we op termijn emigreren is heel groot. In de eerste plaats omwille van de levenskwaliteit van Elle-Jouly.

“Er zijn nog een aantal praktische obstakels die me tegenhouden, maar het zal geen twee jaar meer duren voor we weg zijn. Misschien dat ik daarom onbewust ook elke nieuwe relatie uit de weg ga: om te vermijden dat een nieuwe partner roet in het eten gooit. En nee, de biologische vader van Elle-Jouly zal ons ook niet tegenhouden. Meteen na haar geboorte koesterde ik nog de hoop dat we er als koppel sterker zouden uitkomen, maar zes maanden later moest ik onder ogen zien dat het een eindig verhaal was. Als ik van één ding spijt heb, is het wel van de verloren tijd en energie die ik in hem heb gestoken. En toch probeerde ik te reanimeren wat er misschien zelfs nooit is geweest, in de naïeve veronderstelling dat een kind toch nog altijd beter opgroeit in een klassiek gezin. Terwijl ik zelf opgroeide in een nieuw samengesteld gezin en zelf mocht ondervinden dat het cliché niet altijd het beste is. De scheiding van mijn ouders heb ik als zevenjarige natuurlijk niet als leuk ervaren, maar uiteindelijk was dat het beste wat me is overkomen. Mijn vader en moeder hielden er heel andere principes op na en hebben zich na de breuk elk op hun manier ontplooid, waardoor ik het beste van twee werelden meekreeg. Als ze bij elkaar waren gebleven, was mijn opvoeding niet meer dan een flauw compromis geweest. Die conclusie had ik jaren geleden al voor mezelf getrokken, maar toch maakte ik de fout om te streven naar een ideaalbeeld, maar inmiddels weet ik wel beter. Elle-Jouly is wel al oud genoeg om te beseffen dat onze gezinssituatie afwijkt van het klassieke patroon. Zo kwam ze onlangs thuis van school en vertelde ze dat haar klasgenootje was opgehaald door zijn papa. ‘Ik heb geen papa, hé mama?’, vroeg ze. ‘Maar dat is niet erg. Ik heb jou en oma en meter Erica…’”

Geluk is relatief

“Sinds Elle-Jouly in mijn leven is, kan ik geen tijd meer verliezen met oppervlakkige gesprekken. Ik heb het ook heel moeilijk met mensen die zagen en klagen, of zonder enige kennis van zaken hun mening spuien. ‘Ik begrijp niet dat je met zo’n kind durft buiten te komen’, zei een vrouw me op vakantie in Turkije. Elle-Jouly droeg enkel een zwembroekje, waardoor de open wonden op haar lichaam voor iedereen zichtbaar waren. Haar woorden kwamen hard aan, maar ondertussen ben ik gewapend tegen zulke reacties. En als Elle-Jouly voelt dat ze bekeken wordt, begint ze meteen uitleg te geven.”

Lees verder op de volgende pagina

1 2 3 4 5 6 7
bekijk op één pagina

Ontdek ook andere straffe getuigenissen:

Door Pascale Baelden.