Eicellen invriezen of niet? Het is een hot topic. Is het écht de moeite waard? Volgens Anja wel, zij besloot vorig jaar 19 eicellen te laten invriezen en had er nog geen moment spijt van.

“Ik ben altijd een harde werker geweest, ik had wel enkele lange relaties, maar als beginnend marketingmanager was ik erg ambitieus. Bovendien was een man enkel een mooie extra: ik had veel vrienden en een leuk sociaal leven, ik zou nooit een relatie beginnen omdat het maatschappelijk zo hoorde. Toch knaagde er iets toen ik op mijn 35e de ware nog niet was tegengekomen. Dat had vooral te maken met mijn biologische klok die steeds luider begon te tikken. Hoewel ik nog niet echt bezig was met kinderen, wilde ik toch zeker de optie openhouden.

“Een goede man was enkel een mooie extra: ik had veel vrienden en een leuk sociaal leven. Ik zou nooit een relatie beginnen omdat het volgens de maatschappij zo hoort”

Ik wilde natuurlijk niet zomaar de eerste, de beste man, en legde mijzelf en de mannen enorme druk op tijdens het daten. De mannen die ik ontmoette, moesten immers goede potentiële vaders zijn, anders maakten ze geen kans. Natuurlijk was dat totaal de verkeerde aanpak om een goede relatie uit te bouwen, maar het was sterker dan mezelf.

Toen mijn gynaecoloog me vertelde over de optie om eicellen te laten invriezen, viel ik uit de lucht. Ik had er nog nooit van gehoord en maakte een afspraak bij een gynaecoloog. Initieel enkel om informatie te vragen, maar ik was snel verkocht. De psychologe, verbonden aan de kliniek, legde mij uit dat mijn ‘rare’ dategedrag normaal was en dat ik zeker niet de enige was. En iedereen was zo lief en begripvol voor mij. Ze legden mij uit dat ze mij geen garantie konden bieden, maar dat de kansen op een natuurlijke, gezonde zwangerschap zouden stijgen. Dus ik besloot ervoor te gaan. Wat een opluchting, het gaf mij gemoedsrust en ik had het gevoel dat ik letterlijk tijd kocht.

“Voor de behandeling ga je eerst langs bij een psychologe. Zij stelde me meteen gerust, mijn rare dategedrag was perfect normaal”

Ik onderging de behandeling twee keer. Dat wil zeggen: eerst twee weken lang hormonen inspuiten in mijn buik, daarna nam een dokter de eitjes. Voor 19 eitjes waren twee behandelingen nodig. In totaal betaalde ik ongeveer 5.000 euro, maar voor mij was die gemoedsrust iedere euro waard. Ik had bovendien het geluk dat ik helemaal geen bijwerkingen van de hormonen had.

“Of ik de ingevroren eicellen ooit gebruik, weet ik niet. Toch zou ik het onmiddellijk opnieuw doen: de gemoedsrust is onbetaalbaar”

Of ik de ingevroren eicellen ooit ga gebruiken, weet ik nog niet. Toen ik net klaar was met mijn tweede sessie, leerde ik mijn huidige vriend kennen. Hij is fantastisch en reageerde heel positief op mijn beslissing. Het is zalig, maar ik ben een pak rationeler geworden wat relaties betreft: ik ben dolgelukkig en zie mij zeker kinderen krijgen met hem, maar ik wil niets overhaasten. Spijt heb ik hoe dan ook niet, want als zwanger raken en een kindje op de wereld zetten na enkele jaren niet lukt, kunnen we het nog proberen met mijn eicellen. Ik zou het sowieso iedereen aanraden, de mentale rust die het brengt, is onbetaalbaar.”

Enkele snelle vragen aan Anja

Merkte je hormonale veranderingen? “Neen, helemaal niets gevoeld. Maar dat is wel voor iedereen anders. Misschien had ik geluk.”

Was het moeilijk om spuitjes in je buik te zetten? “Dat viel goed mee, al was ik de eerste keer natuurlijk wel een beetje zenuwachtig. Maar dat bleek heel goed te lukken.”

Deed het weghalen van de eicellen pijn? “Neen, het is eerder ongemakkelijk.”

Meer over vrouwen & vruchtbaarheid: