Leven met een beperking, hoeft geen beperking te zijn voor een bloeiende carrière, dat bewijst Goedele (40). Ze is doctor in de vergelijkende cultuurwetenschappen en slechthorend sinds haar kleuterjaren. Toch weerhoudt niets haar om haar droom na te jagen en volop te genieten.

Mijn moeder raakte tijdens haar zwangerschap besmet met het Cytomegalo-virus (of CMV), voor volwassenen onschuldig, maar bij ongeboren kinderen kan het progressief gehoorproblemen veroorzaken. In de kleuterklas merkte de juf een probleem bij me. Al snel bleek dat ik slechthorend was. Ik had niet alleen regelmatig last van infecties en ontstekingen, ik voelde me ook anders dan anderen, een buitenbeentje. Ik kreeg voldoende doktersbegeleiding, maar van sociale ondersteuning was er totaal geen sprake. Toch studeerde ik goed en had ik vriendinnetjes. Makkelijk was het echter niet. Voor mij voelde doof zijn alsof ik onder een stolp leefde. Je ziet de wereld wel, maar je begrijpt hem niet echt. En je hebt heel weinig gereedschap om die stolp te openen. Dat werd nog moeilijker toen ik Taal- en Letterkunde ging studeren. Ik kan wel liplezen, maar het is ontzettend vermoeiend om naar de lippen van de prof te kijken en tegelijkertijd notities te nemen. Eenmaal thuis kon ik eigenlijk pas echt beginnen met het verwerken van de leerstof.

Ik weet nog goed hoe de paniek toesloeg aan het einde van het eerste semester. Ik besefte vlak vóór de examens dat ik geen goede notities had. Toen ik dat ging melden aan de unief, werd er begeleiding opgestart. Dat was toen nog vrij nieuw. Ondertussen zijn er gelukkig meer faciliteiten, en is er ook een betere regelgeving. Professoren hielden rekening met mijn handicap, omdat ze merkten dat ik hard werkte en goede resultaten haalde. Zo moest ik niet naar iedere les, ter vervanging las ik boeken en maakte ik vervangtaken, maar dat was zeker niet minder werk. Ik heb mij in die periode volledig op mijn studies gestort, waardoor mijn sociale kring niet zo groot was. In die tijd had je nog geen Skype of Facetime en ik heb me af en toe best eenzaam gevoeld. Mijn wereld is groter geworden door in contact te komen met de Vlaamse Gebarentaalgemeenschap.

Lees verder op de volgende pagina

1 2
bekijk op één pagina

Lees nog meer straffe getuigenissen:

Door Goele Tielens. Foto’s: Liesbet Peremans