Het lijkt Lieven Scheire (41) logisch dat hij de opvoeding van z’n kinderen Gitte (14), Lander (13) en Hazel (7) ietwat anders aanpakt dan z’n van het christelijke platteland afkomstige vader. Maar de basiswaarden, die blijven overeind.

Lessen van een vader

Lieven: “Samen met Sien ( Volders, red.) heb ik mij destijds vrij onstuimig in het vaderschap gestort: ik wist niet goed wat ervan te verwachten, maar ik had er zin in. Zoals dat gaat, waarschuwden veel mensen ons voor de veranderingen die een kind met zich meebrengt, maar dat viel goed mee. Wat ik wel opmerkte, was een soort rebellie tegen het klassieke patroon: wij zouden die hippieouders worden die wél nog met hun kind in de draagzak op vakantie trokken. Op sommige vlakken hebben we die aanpak waargemaakt, op andere niet.”

Die ouderlijke bezorgdheid loslaten, is een werkpuntje

“Mijn manier van opvoeden zou ik vooral ‘mild’ noemen. Uiteraard willen ook wij zo’n goed mogelijke ouders voor onze kinderen zijn en probeerden we hen destijds elke dag stipt op het door Kind en Gezin geadviseerde uur in een badje van de exact juiste temperatuur te stoppen. Maar dat hebben we gauw ingeruild voor een veel lossere aanpak. Wat sowieso gewoon beter bij mijn persoonlijkheid past. (lacht) Al ben ik ook best een bezorgde ouder: de kinderen vroeger per fiets naar school brengen, was een hel. Bij elke auto die passeerde, zag ik mijn kroost al op desastreuze wijze omver gekegeld worden. Die ouderlijke bezorgdheid loslaten, is een werkpuntje.”

“Nu de kinderen groter zijn, wil ik vooral een faciliterende vader zijn: merk ik ontluikende interesses of initiatieven op, dan zal ik er alles aan doen om hen de kans te geven die ook tot bloei te laten komen. Wil er eentje een automatische Iron Man-helm bouwen, ben ik de eerste om online alle onderdelen te bestellen. Daarnaast vind ik zelfredzaamheid belangrijk: bij vragen verwijs ik consequent door naar Google. Een kind is in deze digitale tijden meer met een methode om zichzelf van alles aan te leren, dan met een les op zich.”

“Of mijn manier van opvoeden anders is dan die van mijn vader? Ongetwijfeld, maar de basis lijkt me gelijkaardig: omring kinderen met liefde en een gevoel van geborgenheid. Ik wil ook heel graag dat ze me alles durven te vertellen, of toch zo veel mogelijk. Daar was ik thuis als tiener wel wat selectiever in. Laat ons zeggen dat mijn leven kort na de jaren 2000 daarvoor iets te ver verwijderd lag van de deugdelijke plattelandsmoraal. Pas tegen mijn twintigste ongeveer had ik echte gesprekken met mijn pa: toen ik stilaan zelf in de rol van ‘verantwoordelijke volwassene’ terechtkwam en hij die van ‘instructeur’ wat meer kon loslaten. Het hoogtepunt kwam er toen ik zelf vader werd: vanaf dan kon mijn vader zich volledig in de rol van zachtaardige, permissieve en verwennende grootvader storten. Iets wat hem wel ligt, denk ik.” (lacht)

 

Lees ook: