De liefde kan mooi zijn, kan nerveus maken en kan pijn doen… Maar we kunnen er geen genoeg van krijgen. In de nieuwe rubriek ‘Over de liefde’ delen wij jullie romantische verhalen én moeilijke momenten. Vandaag: Anske zag haar sprookje eindigen door haar vurige kinderwens.

“Van jongs af aan wilde ik kinderen. Ik speelde gezinnetje met mijn pop en droomde van een prachtig huwelijk met een prins om samen baby’s mee te maken. Toen ik ouder werd, veranderde ik. Maar één ding bleef constant: mama worden was voor mij vanzelfsprekend. Toen ik op mijn twintigste Karel leerde kennen via gezamenlijke vrienden, had ik meteen vlinders in mijn buik. Hij was knap, we konden uren praten en hij had net als ik een kinderwens. Ik zat op een roze wolk: samen zouden we een prachtig gezin vormen.

Het huwelijk kwam er 5 jaar later en was alles waarva ik dromen kon. Toen ik 29 was, begon het bij mij te kriebelen. We waren immers negen jaar samen, hadden allebei een vaste job en de tijd leek rijp voor een eerste kind. Karel wilde liever nog even wachten, hij voelde zich niet klaar. Uiteraard respecteerde ik zijn beslissing, het was niet gemakkelijk, maar ik wilde hem niet pushen.

Lees ook: Hanne werd verliefd op een 10 jaar jongere man

“Toen ik Karel leerde kennen, zat ik op een roze wolk. Hij was de knappe prins met wie ik samen een prachtig gezin zou maken”

Toen ik 31 was – hij was 35, was hij er eindelijk klaar voor. Ik liet mijn spiraaltje verwijderen en kon haast niet wachten om dat eerste kleintje in onze armen te houden. Toen het de eerste maanden niet lukte, was ik teleurgesteld, maar bleef hoopvol. Bovendien steunde Karel mij en verzekerde hij me dat het wel goed zou komen. Naar de dokter gaan, vond hij niet nodig. Toen het enkele maanden later nog niet lukte, stapte ik naar de dokter. Ze vonden niet direct een oorzaak voor ons probleem, maar raadden ivf aan. De kansen op een natuurlijke zwangerschap dalen immers wanneer je ouder dan 30 bent.

Toen ik thuiskwam, kon ik niet stoppen met huilen. Karel had het minder moeilijk, hij kon zich ook een leven met ons twee voorstellen, voor mij kwam het vreselijk hard aan. Bovendien voelde ik dat ik het Karel kwalijk nam. Ik was ondertussen 32 en veel tijd hadden we niet meer. We startten meteen met kunstmatige inseminatie en later met IVF. De behandelingen waren loodzwaar en de zwangerschap bleef uit.

“Toen hij adoptie voorstelde, ontplofte de bom. Ik wilde voelen hoe het was om een eigen kind te baren, die bevalling meemaken, en mijn eigen vlees en bloed in mijn armen nemen”

Bovendien kregen we steeds vaker discussies. Karel verweet me dat ik niet meer de leuke Anske was van vroeger en ik vond dat hij te weinig betrokken was bij heel het proces. Ik hield van hem en vocht voor hem, maar tegelijkertijd voelde ik de frustraties iedere maand meer en meer opborrelen. Toen hij op een dag adoptie voorstelde, ontplofte ik: ik wilde voelen hoe het was om een eigen kind te baren, om te bevallen en dat eerste moment met mijn kind te beleven, ik hou van alle kinderen, maar adoptie zou mij nooit hetzelfde gevoel geven. We leken elkaar steeds minder goed te begrijpen. Ik nam afstand van hem en van intimiteit was er amper nog sprake, het enige dat telde was een kind krijgen. Hij wilde plezier halen uit het leven en ging steeds vaker op stap met vrienden om zijn gedachten te verzetten. Het dreef ons uit elkaar. 

“Terwijl ik mezelf terugtrok en me enkel focuste op zwanger worden, zocht hij plezier op. Hij ging steeds vaker feesten en drinken met vrienden. langzaam groeiden we uit elkaar”

Op een dag zei hij me dat hij niet meer kon, dat hij terug de Anske van vroeger terug wilde en dat hij op deze manier zelfs geen zin meer had in een kind. Ik vloog uit en we hadden zware ruzie. Hij besloot even bij zijn broer te logeren en hoewel we daarna nog uren gepraat hebben, was de enige conclusie dat we verschillende dingen wilden. Een breuk was onvermijdelijk. Al was dat niet gemakkelijk, want hoewel het de laatste jaren vreselijk was, zie ik Karel doodgraag, en ik ben zeker dat hij ook nog van mij houdt. Toen ik enkele maanden geleden op Facebook zag dat hij een nieuwe vriendin heeft, kwetste me dat vreselijk. Maar ik heb besloten vooruit te kijken en nu op mijzelf te focussen. Ik wil bewust alleenstaande moeder worden van een spermadonor. Mijn sprookje zal misschien anders worden dan gedacht, maar mama word ik zeker, dat kan ik ook zonder die knappe prins.

 

MEER OVER DE LIEFDE:

Wil je graag zelf vertellen over je relatie of relatiebreuk? Stuur een mailtje naar goele.tielens@feeling.be en doe jouw verhaal (anoniem) op feeling.be.