Katrien is kinderarts op de dienst neonatale intensieve zorg.

Katrien (49): “Na meer dan twintig jaar raakt elk overlijden me nog altijd even hard. Het immense, rauwe verdriet van ouders went nooit. Als arts zijn we geprogrammeerd om levens te redden. Ondanks alle moderne medische apparatuur en technologieën gebeurt het nog altijd dat we baby’s moeten laten gaan. Hoe vaak ik het ook al heb meegemaakt, elke keer opnieuw voel ik me even machteloos. Het moment dat je ouders moet vertellen dat er geen hoop meer is, blijft vreselijk. Er zijn mensen die schreeuwen en huilen, niet weten wat gedaan met hun verdriet. Anderen zijn kwaad, of zoeken naar een schuldige. Mensen begrijpen soms niet waarom we hun kind niet kunnen redden. ‘Jullie kunnen zoveel, waarom kunnen jullie dit nu niet?’

Onze gezondheidszorg is zo geëvolueerd dat ouders vandaag moeilijk aanvaarden dat er nog iets kan mislopen. Maar soms is er geen enkele therapeutische oplossing meer en moeten we het opgeven, met de handen in het haar. Ik kan zelf ook nog kwaad worden wanneer iets niet loopt zoals we het willen. Een kind dat overlijdt aan een banale infectie, bijvoorbeeld. Dat vind ik verschrikkelijk. We hebben alle middelen om infecties te bestrijden, en toch gebeurt het dat we mensen moeten vertellen dat hun zoon of dochter het niet zal halen. Soms kun je gewoon niet winnen. Met die onmacht kan ik al beter om dan vroeger, maar het blijft moeilijk.

Lees verder op de volgende pagina

1 2 3 4
bekijk op één pagina

Nog meer straffe verhalen: